• 2.jpg
  • header.jpg



Profilaktyka jest ochroną człowieka przed zagrożeniami i reagowaniem na nie. Obejmuje eliminację lub redukcję czynników ryzyka oraz wzmacnianie czynników chroniących.

Szkoła jest miejscem realizacji profilaktyki pierwszorzędowej, skierowanej do grupy niskiego ryzyka. Polega ona na promowaniu zdrowego stylu życia i zapobieganiu zagrożeniom, w szczególności na rozwijaniu umiejętności radzenia sobie z wymogami życia. To ogół działań chroniących młodzież przed zakłóceniami w rozwoju oraz działań interwencyjnych w sytuacji pojawiających się zagrożeń.

Wiele z tych przedsięwzięć jest organizowanych przy udziale Urzędu Miasta Ciechanów oraz Biura ds. Rozwiązywania Problemów Uzależnień.

Zgodnie z wytycznymi MEN na rok szkolny 2013/14 działania profilaktyczne powinny obejmować realizację 2 głównych priorytetów, t.j.działania szkoły na rzecz zdrowia i bezpieczeństwa uczniów.

Od początku roku szkolnego uczniowie naszego Gimnazjum mają możliwość uczestniczenia w warsztatach profilaktycznych.

 


Od 16 września wybrane klasy 1 i 3 uczestniczą w zajęciach wychowawczo-profilaktycznych w ramach programu „Spójrz inaczej na agresję”1.

Zajęcia prowadzone są przez przygotowanych nauczycieli naszej szkoły, którzy wcześniej uczestniczyli w specjalnym szkoleniu dla realizatorów programu - pedagoga szkolnego i siostrę katechetkę.

Zajęcia mają na celu uświadomienie uczniom procesów powstawania negatywnych zachowań u dzieci i młodzieży. Kształtują umiejętność:

  • rozumienia siebie i innych,

  • rozpoznawania i zaspokajania własnych potrzeb

  • wyrażania emocji

  • konstruktywnego radzenia sobie problemami

  • dobrego współżycia z innymi.

 


 

Od 14 września kontynuowany jest program profilaktyczny „Bądź odpowiedzialny – wychowanie do odpowiedzialności i partnerstwa w rodzinie”, z wykorzystaniem symulatorów niemowląt. Program w naszym Gimnazjum realizowany jest, z krótkimi przerwami, od 2006 roku. Opieka nad „niemowlęciem” odbywa się w systemie weekendowym. Po trzydniowej opiece, często bardzo intensywnej , uczniowie (zgodnie z założeniami programu) zwolnieni są z odpowiedzi ustnych i niezapowiedzianych kartkówek. Udział dziecka w programie wymaga zgody rodzica lub opiekuna.

Program został opracowany na podstawie amerykańskiego programu: „The baby – think it over”. Jego celem jest przede wszystkim uczenie odpowiedzialnych postaw w stosunku do podejmowanych działań i oraz profilaktyka przedwczesnej ciąży. Program umożliwia sprawdzenie aktualnych, młodzieńczych sprawności i cech charakteru, potrzebnych do odpowiedzialnej pielęgnacji i opieki na nad niemowlęciem.

Symulatory niemowląt – „RealCare Baby” - są to niezwykle realne manekiny służące do nauki opieki nad niemowlakiem.

Dzieci te:

  • płaczą, gdy są głodne,

  • śmieją się, gdy są szczęśliwe,

  • mają czkawkę, oddychają.

Wymagają tyle samo opieki, co prawdziwe niemowlaki - trzeba je karmić, przewijać, kołysać, przytulać, przebierać, a wszystko po to, by oddać realizm opieki nad dzieckiem.

Symulator nie jest zabawką a program nie przypomina zabawy. Uczy odpowiedzialności za fakty związane z podstawowymi czynnościami opiekuńczymi wobec niemowlęcia.

Lista chętnych uczniów jest baaardzo długa. W tym roku do weekendowej opieki nad „niemowlętami” zgłosiło się również kilku chłopców.


 

2.10.2013r. uczniowie klasy 3c wzięli udział w profesjonalnym programie profilaktycznym pod nazwą „Debata”, realizowanym przez specjalistów z Ośrodka Profilaktyki i Terapii Uzależnień w Płocku. Program posiada rekomendację Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA). Program finansowany był przez Urząd Miasta Ciechanów.

Celem programu było zapobieganie podejmowaniu przez młodzież ryzykownych zachowań związanych z eksperymentowaniem środkami psychoaktywnymi (narkotyki, alkohol) oraz uświadomienie uczniom zagrożeń wynikających z ich zażywania.


Idea Porozumienia bez Przemocy (Nonviolent Communication) jest prosta i zawiera się 
w dwóch pytaniach. Pierwsze: Co jest w tobie teraz żywe? Drugie: Co poprawi jakość twojego życia, co je wzbogaci? Naucz się mówić o tym uczciwie, unikając osądów i krytyki. W Porozumieniu 
bez Przemocy chodzi o to, aby przekazać informacje wynikające z tych pytań rozmówcy i z empatią przyjąć te, których z kolei on udziela. “

 

(M.Rosenberg)

22.10.2013 r. klasy 2a, 3c, 3d,3e wzięły udział w warsztatach profilaktycznych „Porozumienie bez przemocy” w ramach realizacji Gminnego Programu Profilaktyki. Zajęcia prowadzone były przez psychologa i pedagoga z Instytutu Psychoprofilaktyki i Komunikacji Społecznej w Krakowie.

Uczniowie mogli poznać i doskonalić techniki porozumiewania się bez zachowań agresywnych i przemocowych. Mogli mówić o swoich potrzebach, jasno wyrażać prośby, zamiast stawiać żądania, w konstruktywny sposób reagować na krytykę, wyrażać wdzięczność bez wchodzenia w zobowiązania, podejmować właściwe wybory odnośnie zachowania.

 



 

SPEKTAKL

"WSPOMNIENIA NARKOMANKI"

W dniu 25.10.2013 r. w Gimnazjum nr 3 im. M. Konopnickiej w Ciechanowie odbył się spektakl profilaktyczny „Wspomnienia narkomanki” realizowany przez Agencję Artystyczną „Joanna” z siedzibą w Kielcach, ul. Wojska Polskiego 10/6.

Spektakl został w całości dofinansowany przez Urząd Miasta – kwota 1300 zł. brutto.

Spektakl uzyskał w opinii uczniów i nauczycieli oraz pedagoga szkolnego pozytywną ocenę. Pełnił rolę edukacyjną, ale również uwidocznił uczniom prawdziwe następstwa zażywania środków odurzających. Gimnazjaliści z uwagą oglądali przedstawienie. Mimo bardzo dużej ilości widzów na sali panowała cisza oraz skupienie.

Aktorka, która wcieliła się w postać młodej narkomanki, odegrała swą rolę bardzo profesjonalnie. Miało się wrażenie, że nie jest to gra, lecz opowieść o własnym życiu. Przerwy muzyczne wraz z pouczającym komentarzem do sytuacji mającej miejsce na scenie, bardzo dobrze podkreślały klimat przedstawienia.

Spektakl „Wspomnienia narkomanki" jest sceniczną adaptacją powieści Barbary Rosiek pt. „Pamiętnik narkomanki".




 

Warsztaty

W dniach 29-31. 10.2013 r. odbyły się w naszej szkole warsztaty prowadzone przez psychologa – p. Anetę Modzelewską oraz coacha – p. Roberta Kraczkowskiego z Bd/s RPU w Ciechanowie. Wytypowani uczniowie klasy 1e oraz 3 b – mogli zapoznać się z technikami redukowania stresu i radzenia sobie w sytuacjach nowych, trudnych; odnajdywać w sobie osobiste zasoby intelektualne i emocjonalne.

Uczniowie klasy 2c wzięli natomiast udział w zajęciach dotyczących profilaktyki zjawiska nadużywania lub uzależnienia od Internetu i gier komputerowych.


 


 

SPOTKANIE Z PRZEDSTAWICIELEM STRAŻY MIEJSKIEJ

5 i 6 listopada 2013 r., uczniowie klas 1 i 2 naszego gimnazjum uczestniczyli w zajęciach dydaktycznych, prowadzonych przez p. Jerzego Karwowskiego – inspektora Straży Miejskiej w Ciechanowie.

Spotkania z uczniami realizowane są w ramach programu profilaktyczno – prewencyjnego „Patrol szkolny” na rok 2013/2014. Tematyka zajęć dotyczy odpowiedzialności prawnej nieletnich za popełnione czyny karalne.

Celem zajęć było przede wszystkim uświadomienie uczniom konieczności przestrzegania nor moralnych i prawnych oraz zapoznanie ze skutkami ich łamania. Uczniowie mieli okazję zapoznać się z przepisami ustaw o postępowaniu w sprawach nieletnich, kodeksu wykroczeń oraz kodeksu karnego, w szczególności w zakresie dotyczącym odpowiedzialności karnej osób nieletnich.


 

 

SPOTKANIE Z RODZICAMI

6 listopada 2013 r. rodzice naszych uczniów uczestniczyli w spotkaniu 

z przedstawicielami Biura d/s Rozwiązywania Problemów Uzależnień w Ciechanowie
– p. Anetą Modzelewską (psychologiem) i p. Robertem Kraczkowskim (coach’em rodzicielskim).

Zaproszeni goście przekazali rodzicom ważne informacje o symptomach świadczących 
o nadużywaniu lub uzależnieniu dzieci i młodzieży od Internetu i gier komputerowych. Rodzice dowiedzieli się również o innych zagrożeniach (m. in. grooming’u, cyberprzemocy), które związane z uży


1 Ośrodek Szkolenia Nauczycieli "SPÓJRZ INACZEJ" jest niepubliczną placówką doskonalenia nauczycieli. Działa przy Stowarzyszeniu Psychoprofilaktyki  "Spójrz Inaczej" w Starachowicach od 2001 roku.



M JEST TWOJE NASTOLETNIE DZIECKO

„Jako rodzice pragniemy być potrzebni; potrzebaą naszych nastoletnich dzieci jest nie potrzebować nas. To realny konflikt; doświadczamy go codziennie, pomagając tym, których kochamy, stać się osobami niezależnymi od nas.

Haim G. Ginott

„Między rodzicami a nastolatkami”

Okres dojrzewania to najbardziej wyróżniający się i charakterystyczny okres w życiu człowieka. W dorastaniu można wyznaczyć dwa podokresy:

a)   w pierwszym dominują czynniki natury biologicznej – jest to okres pokwitania, trwa od 11-12 r. ż. do ok.16 r.ż.;

b)    w drugim czynniki kulturowe – jest zwany adolescencją i trwa od ok. 16 do ok. 18-19 r. ż. .

Pokwitanie charakteryzuje się:

ogólnym brakiem równowagi emocjonalnej i nadmierną pobudliwością;

  • drażliwością, niepokojem ruchowym;
  • zmienną motywacją;
  • wzrostem krytycyzmu względem dorosłych i samych siebie (zazwyczaj przesadnie przejmują się swoim wzrostem, tuszą, twarzą, głupotą, brakiem pieniędzy, tym że nigdy nie znajda chłopaka, dziewczyny);
  • rozwojem możliwości umysłowych;
  • reaktywnością (zmiennością) uczuć pod wpływem czynników zewnętrznych.

Nastoletnie dzieci odczuwają wewnętrzny konflikt miedzy potrzebą bycia dorosłym i samodzielnym a pragnieniem zachowania przywilejów dziecka. W tym okresie młodym ludziom trudno przyznać się do błędów – nie pozwala na to wewnętrzna dumaJ.

Rodzice przestają być jedynym autorytetem. Ich miejsce zastępują rówieśnicy. Rozszerza się strefa prywatności dziecka. Rodzice muszą oddawać coraz więcej „władzy” i pozwalać współdecydować swoim pociechą.

Nastolatki eksperymentują ze sobą i innymi. Poszukują celów, krytycznie je weryfikują, często odrzucają.

Bardzo dotkliwie uwidaczniają się problemy z zachowaniem, także objawy nerwicowe, jakie występowały w okresie dzieciństwa.

Pokwitanie to czas silnych napięć erotycznych, pierwszych miłości – często nieszczęśliwych lub nieodwzajemnionych miłości.

DORASTANIE TO DLA NASTOLATKA CZAS PRZEŻYWANIA „KATUSZY PSYCHICZNYCH I FIZYCZNYCH”.

Nie dziwmy się więc, że czasami nie  dbają o obowiązki szkolne, lekceważą kolejną klasówkę, ignorują (ich zdaniem) marudzących rodziców lub nauczycieli.

Adolescencja cechuje się:

poszukiwaniem wyjścia z zamętu pokwitania (często nieświadomie);

  • stopniowym uporządkowaniem i harmonią wewnętrzną;
  • stawianiem sobie celów i adaptowaniem do nich swojego postępowania,
  • przewagą procesów intelektualnych (przy postępującej stabilizacji procesów biologicznych);
  • coraz bardziej świadomym poszukiwaniem własnej tożsamości;
  • refleksyjnością;
  • pojawianiem pierwszych pytań o sens życia, także lęku przed dorosłością.

To okres bezustannych dyskusji, filozoficznych batalii pełnych radykalizmu i gwałtowności. Młodzi ludzie prezentują ogromną wrażliwość na krzywdę innych, uprzedzenia, bezprawie, przemoc i okrucieństwo. Jednocześnie  postawa ta nie przeszkadza im samym być samolubnymi, nietolerancyjnymi i niesprawiedliwymi. Brak im jeszcze rozwiniętej samoświadomości i krytycznego spojrzenia na własną osobę. Są natomiast marzycielami i idealistami. Wielu z nich angażuje się w różne formy pomocy innym (np. wolontariat). Zazwyczaj wiąże się to z ich głębokim przekonaniem do jakiejś idei i autorytetem osoby dorosłej, która potrafi na własnym przykładzie wskazać celowość i znaczenie podejmowanych działań. Młodzi ludzie coraz bardziej chronią własna niezależność. Bronią z determinacją własnych przekonań i ocen moralnych oraz możliwości ich wyrażania

i postępowania zgodnie z nimi.

Grupa rówieśnicza pozostaje nadal główną grupą społeczną, ale staje się mniej ważna, ponieważ coraz częściej młody człowiek angażuje się uczuciowo
w związek z ta jedną jedyną osobą.

Zaczynają powstawać mniej lub bardziej realistyczne plany zawodowe. Relacje z rodzicami ulegają wyciszeniu, są bardziej dojrzałe i oparte na zrozumieniu postępowania dorosłych. Dorosłym „pozostaje rola spokojnego, szanowanego doradcy z autorytetem niż autorytarnego decydenta” (M. Sawicka, 2003, s.15).

Bibliografia:

Faber A., Mazalish E. (2006): Jak mówić do nastolatków żeby nas słuchały. Jak słuchać żeby z nami rozmawiały, Poznań, Media Rodzina

Sawicka M., Sikora J., Żwirblińska A. (2003): Obyś cudze dzieci… wychowywał. Jak sobie radzić z problemami wychowawczymi w gimnazjum, Kielce, OWN

Pohorecka I., M. Sofulak – Skibińska (2009): Zaradnik rodzica, Warszawa, PARPAMEDIA

 


 

SKRZYNKA ZAUFANIA

Jest to skrzynka, do której możesz anonimowo wrzucać listy z trapiącymi Cię problemami, o których boisz się mówić lub też nie wiesz do kogo zwrócić się o pomoc.

Dzięki tej skrzynce:

1.   Masz możliwość podzielić się informacjami o problemach naszej szkoły, swojej klasy czy też swoich

oraz rówieśników, o których dorośli często nie mają pojęcia, a które utrudniają dorastanie.

2.  Masz szansę w sposób pośredni pomóc osobom, które mają problem albo doznają krzywdy, a które nie potrafią zwrócić się po pomoc do kompetentnych osób

lub instytucji.

3.  Ta skrzynka to szansa na to by w naszej szkole wszyscy czuli się dobrze, by atmosfera w niej panująca służyła nauce i prawidłowemu rozwojowi każdego z Was.

4.  Dzięki Waszym listom i sygnałom wrzucanym do skrzynki możliwe będzie reagowanie przez nas „dorosłych”

w sytuacjach kryzysowych, aby zapewnić Wam niezbędną pomoc i wsparcie.

Jeśli mamy szybko i skutecznie działać i docierać do osób potrzebujących to wielkim ułatwieniem będzie podanie nazwiska lub klasy, w której konieczna jest nasza pomoc.

Pamiętajcie jednak, że wiele zależy od Was samych, dlatego nie warto traktować tego pomysłu jako żartu.

Dzięki „skrzynce zaufania” możesz otrzymać pomoc ze strony dyrekcji szkoły, nauczycieli, wychowawców, pedagoga, a także innych osób lub instytucji zajmujących się udzielaniem pomocy osobom potrzebującym!!!

SKRZYNKA ZAUFANIA

Jest to skrzynka, do której możesz anonimowo wrzucać listy z trapiącymi Cię problemami, o których boisz się mówić lub też nie wiesz do kogo zwrócić się o pomoc.

Dzięki „skrzynce zaufania” możesz otrzymać pomoc ze strony dyrekcji szkoły, nauczycieli, wychowawców, pedagoga, a także innych osób lub instytucji zajmujących się udzielaniem pomocy osobom potrzebującym!!!

SKRZYNKA ZAUFANIA

znajduje się na korytarzu,

obok gabinetu

pedagoga szkolnego.

SKRZYNKA ZAUFANIA I BEZPIECZEŃSTWA

Jest to skrzynka, do której możesz anoimowo wrzucać listy z trapiącymi Cię problemami, o których boisz się mówić lub też nie wiesz do kogo zwrócić się o pomoc.

Kiedy masz problem lub pytanie dotyczące spraw szkolnych, domowych, podwórkowych czy osobistych, napisz o tym i wrzuć list do tej skrzynki.

Twój list przeczyta pani pedagog i postara się pomóc w kłopocie zapewniając pełną dyskrecję.

Dzięki Waszym listom i sygnałom wrzucanym

do skrzynki możliwe będzie reagowanie przez nas „dorosłych” w sytuacjach kryzysowych, aby zapewnić Wam niezbędną pomoc i wsparcie.

Podziel się spostrzeżeniami na temat szkoły do której uczęszczasz. Napisz szczerze, co ci się w niej podoba a co chciałbyś (chciałabyś) zmienić.!!!!!

Pamiętajcie jednak, że wiele zależy od Was samych, dlatego nie warto traktować tego pomysłu jako żartu.

 


 

HISTORIA AMANDY

Kadr z filmu nagranego przez Amandę Todd,

Źródło: YOU TUBE

Historia Amandy Todd, to poruszające przesłanie kanadyjskiej nastolatki, która stała się ofiarą cyberbullingu*. Kilkuminutowy film nagrany przez dziewczynkę i umieszczony przez nią na YOU TUBE na miesiąc przed samobójczą śmiercią, pokazuje jak niszczące konsekwencje niesie za sobą cyberprzemoc i odrzucenie przez rówieśników.

Siła przekazu nagrania nastolatki jest tak duża, że po jego obejrzeniu zapada cisza. Prawdziwa historia tej młodej dziewczyny uczy więcej, niż niejedna pogadanka o przemocy w cyberprzestrzeni…

Wspólnie z dyrektor szkoły zadecydowałyśmy zaprezentować nagranie naszym uczniom w czasie lekcji pedagogicznych. Chciałybyśmy, aby nasi uczniowie zwrócili uwagę na konieczność bezpiecznego korzystanie 
z Internetu, a szczególnie zadbali o swoją prywatność i poczucie godności.

Poniżej znajduje się tłumaczenie tekstu wypowiedzi  zamieszczonych przez Amandę Todd w jej nagraniu.

*PODZIĘKOWANIA DLA PANI SYLWII TALAROWSKIEJ, ZA DOKONANIE PRZEKŁADU TEKSTU.

Moja  historia: walka, prześladowanie, samobójstwo, samookaleczanie

  1. Cześć
  2. Zdecydowałam się opowiedzieć Wam moją niekończącą się historię
  3. W siódmej klasie zdecydowałam  z przyjaciółmi, pokazać się przed kamerą
  4. Poznać i rozmawiać z nowymi ludźmi
  5. Nazywano mnie oszałamiającą ,piękną, perfekcyjna itp.
  6. Potem chciano bym się rozebrała przed kamera
  7. I  zrobiłam to …………….Rok później
  8. Dostałam wiadomość na Facebooku
  9. Od niego …………..Nie wiem skąd mnie znał
  10. Wiadomość o treści ‘ Jeśli się nie rozbierzesz, roześlę Twoje piersi’
  11. Znał moja rodzinę, przyjaciół, adres , szkołę
  12. Przerwa świąteczna
  13. Pukanie do drzwi o 4 rano
  14. To była policja ……………….Moje zdjęcia rozesłano do wszystkich
  15. Było mi niedobrze i …….
  16. Czułam niepokój , depresję, panikę
  17. Zmieniłam szkołę i wpadłam w alkohol i narkotyki
  18. Mój niepokój wzrósł. Nie potrafiłam  z tego wyjść
  19. Minął rok i facet wrócił
  20. Z nową listą moich znajomych  ze szkoły …. Zrobił sobie profil na FB
  21. Moje  piersi  był jego zdjęciem profilowym
  22. Płakałam każdej nocy, straciłam przyjaciół i szacunek
  23. Ludzie zwracali na mnie uwagę
  24. Wtedy nikt mnie nie lubił
  25. Wyzywana, osądzona
  26. Nigdy nie udało mi się odzyskać tego zdjęcia
  27. Jest gdzieś tam ….. na zawsze
  28. Zaczęłam się ciąć
  29. Przysięgałam sobie   ….. nigdy więcej
  30. Nie miałam żadnych przyjaciół, podczas lunchu siedziałam sama
  31. Znów zmieniłam szkołę
  32. Było lepiej, ale wciąż siedziałam sama
  33. Podczas lunchu, w bibliotece,  każdego dnia
  34. Po miesiącu zaczęłam rozmawiać ze starym kolegą
  35. W kółko pisaliśmy sms’y i on zaczął mówić, że
  36. Lubi mnie , podrywa mnie…… miał dziewczynę
  37. Powiedział ‘ zostań moją dziewczyną od wakacji’
  38. I zostałam …….. Duży błąd
  39. Spotykaliśmy się
  40. Myślałam, że mnie lubi
  41. Tydzień później dostałam wiadomość’ Wynoś się ze szkoły’
  42. Jego dziewczyna i 15 osób, z nim włącznie
  43. On i 2 inni powiedzieli ’ Rozejrzyj się, nikt Cie tu nie lubi’
  44. Ktoś krzyknął  “Uderz ją”
  45. I to zrobiła, przewróciła mnie na ziemie i kilka razy uderzyła
  46. Dzieciaki filmowały, byłam sama , pozostawiona na ziemi
  47. Czułam się jak jakiś żart, myślałam’ nikt na to nie zasługuje’
  48. Sama, leżąc na ziemi myślałam ‘ to moja wina’
  49. Nie chciałam go skrzywdzić , myślałam , że mnie naprawdę lubi
  50. Ale on chciał tylko sexu ….ktoś krzyknął  „ Uderz ja’
  51. Nauczyciele przybiegli, ale ja już byłam gdzie indziej, wylądowałam w rowie, gdzie znalazł mnie ojciec
  52. Chciałam  umrze , w domu wypiłam wybielacz
  53. Żarł mnie w środku, myślałam, że umrę
  54. Karetka przyjechała, zrobili mi płukanie żołądka
  55. Po powrocie do domu na FB przeczytałam ‘ Zmyłaś już błoto z włosów?’, ‘ Mam nadzieję, że umarła’
  56. Nikogo nie obchodziłam. Przeprowadziłam się do mamy, do innego miasta
  57. Nowa szkoła, nie chciałam oskarżać, chciałam iść do przodu
  58. Minęło 6 miesięcy…. Ludzie przysyłali mi zdjęcia wybielaczy, środków czystości, rowów
  59. Przypięli  mi metkę …….. radziłam sobie lepiej…. Oni mówili
  60. Powinna spróbować innego wybielacza i umrzeć, tym razem nie będzie głupia
  61. Może to zobaczy i się zabije
  62. Dlaczego tak mi się dostaje …spieprzyłam wszystko ale dlaczego mnie prześladują
  63. Opuściłam wasze miasto, ludzie ………..teraz nieustannie płaczę
  64. Codziennie myślę dlaczego wciąż tu jestem
  65. Mój niepokój jest okropny , nie wychodzę z domu przez całe lato
  66. Wszystko przez przeszłość, życie się nie zmieni na lepsze, nie mogę iść do szkoły
  67. Być z ludźmi ………. ciągle się tnę , w depresji
  68. Biorę antydepresanty i jestem pod kontrolę psychologów
  69. I miesiąc temu przedawkowałam …..2 dni w szpitalu
  70. Utknęłam ……… co ze mnie zostało…. Nic się nie kończy
  71. Nie mam nikogo ….. potrzebuję kogoś
  72. Nazywam się Amanda Todd…..

*CYBERBULLING

Cyberbullying (zastraszanie w sieci) jest formą zastraszania dziecka przez rówieśników za pośrednictwem urządzeń elektronicznych: telefonów komórkowych lub komputerów. Jest on zupełnie inną formą zastraszania niż zwykły bullying w piaskownicy czy na świetlicy szkolnej.

W czasach rozwoju technologii, kiedy większość dzieci ma dostęp do komputerów i telefonów komórkowych, zjawisko to nabiera coraz większych rozmiarów i dotyka coraz większej liczby dzieci w dużych miastach jak i w małych miejscowościach. Zastraszanie w sieci jest bardzo poważnym problemem wśród współczesnej młodzieży i może nawet prowadzić do przypadków samobójstw.

Co różni cyberbullying od tradycyjnego zastraszania:

- może mieć miejsce wszędzie i o każdej porze dnia, ofiara może nawet być atakowana będąc w domu;

- świadkami cyberbullyingu może być szerokie grono osób, które porozumiewa się za pomocą urządzeń elektronicznych i postów zamieszczanych w sieci, w bardzo szybkim tempie;

- cyberbullying może być niezamierzony, czyli np. osoba zamieszczająca obraźliwy post może sobie nie zdawać sprawy z jego zgubnych skutków

Formy cyberbullyingu:

Najpopularniejszymi kanałami, za pośrednictwem których przekazywane są treści o charakterze zastraszającym są:

- chaty, blogi i fora internetowe – mimo że wiele z nich jest moderowanych, to jednak uczestnicy rozmów mogą być narażeni na agresję słowną;

- wiadomości tekstowe – mogą być wysyłane bezpośrednio na telefon dziecka;

- rozmowy telefoniczne – dziecko może odebrać pełen agresji przekaz bezpośrednio ze swojego telefonu;

- wiadomości MMS – obelżywe zdjęcia i pliki video;

- poczta email – nowe adresy mogą być wykreowane w ciągu minuty;

- media społecznościowe - posty o obelżywej i agresywnej treści mogą być publikowane np. za pośrednictwem Facebooka lub Twittera;

- fałszywe profile – wykreowane tylko po to, by atakować konkretną osobę lub grupę osób;

- komunikatory tekstowe – mają szybszą siłę rażenia niż email, a to dzięki ich szybkości i bezpośredniości;

- kamery internetowe;

- oprogramowanie szkolnego komputera – niezabezpieczone może być kanałem dla hakerów;

- serwisy internetowe jak np. YouTube, który ma cechy videologu, moderowanego przez szereg oddzielnych użytkowników

- gry komputerowe, konsole do gier, świat wirtualny – umożliwiają również czat, a tym samym są kanałem dla cyberbullyingu

Jak uchronić dziecko przed cyberbullyingiem:

Tak jak w przypadku innych rodzajów zastraszania, najważniejsze jest, aby rodzice słuchali swojego dziecka ze zrozumieniem. Dziecko powinno wiedzieć, że zastraszanie jest negatywną formą zachowania i że prośba o pomoc jest najlepszym rozwiązaniem w sytuacji, gdy stanie się jego ofiarą.

Bardzo ważne jest, aby młodzież korzystająca z internetu i urządzeń elektronicznych nauczona była szacunku do innych użytkowników, zanim zamieści wpis lub wyśle wiadomość.

Aby ochronić dziecko przed zastraszaniem w sieci możesz:

- rozmawiać z dzieckiem o wszystkim, co je martwi;

- zwracać uwagę, gdy dziecko sprawia wrażenie smutnego lub zakłopotanego;

- postarać się zapoznać z technologiami używanymi przez Twoje dziecko; przez zrozumienie jak one działają można dotrzeć do ewentualnego zagrożenia;

- pobudzać dziecko do odpowiedzialności za swoje czyny;

- zachęcać dziecko do używania tylko moderowanych czatów;

- przekonać dziecko do pokazania wiadomości lub emaili o obraźliwej treści

- zgłosić wypadek cyberbullyingu w szkole, u operatora internetowego, administratora strony, za pośrednictwem której doszło do nadużycia;

- przekonać dziecko, aby nie wchodziło w dyskusję z atakującymi je osobami;

- zmienić numer telefonu lub adres mailowy;

- zmienić oprogramowanie komputera i jego ustawienia bezpieczeństwa;

- skorzystać z doradztwa stron jak CyberMentors, ChildLine, Childnet International.

 

Tekst dotyczący cyberbullingu pochodzi ze strony: http://londynek.net/ukipedia/article


JAK PRACOWAĆ Z DZIECKIEM Z ADHD

Przyczyny nadpobudliwości mogą mieć zróżnicowane podłoże biologiczne i społeczne. Do biologicznych zaliczamy między innymi:

  • choroby matki w czasie ciąży
  • urazy mechaniczne w czasie ciąży
  • urazy okołoporodowe
  • choroby dziecka
  • urazy głowy we wczesnym wieku dziecka.

Na skutek wymienionych przyczyn biologicznych mogą występować mikrouszkodzenia mózgu, które stanowią jedną z podstawowych przyczyn nadpobudliwości psychoruchowej. Z kolei zaburzenia emocjonalne są często związane z nadpobudliwością.

Związek tych zaburzeń polega na wspólnej przyczynie, za jaką uważa się ośrodkowy układ nerwowy(korę mózgową).

Społeczno – kulturowe przyczyny nadpobudliwości psychoruchowej mają także znaczenie w powstawaniu trudności – przystosowawczych u dziecka, w tym nadpobudliwości psychoruchowej. Są to takie uwarunkowania jak:

  • rodzina rozbita;
  • złe warunki materialne i mieszkaniowe(brak pracy, małe mieszkanie);
  • niewłaściwy system wychowawczy stosowany wobec dziecka(zbyt rygorystyczny lub zbyt liberalny);
  • atmosfera konfliktów w rodzinie;
  • niezrozumienie i niezaspokojenie potrzeb emocjonalnych dziecka.

Zachowanie rodziców niekorzystne dla dziecka powoduje u niego napięcia emocjonalne i nieprawidłowe zachowanie.

PROPOZYCJE DLA NAUCZYCIELI PRACUJĄCYCH Z DZIEĆMI NADPOBUDLIWYMI PSYCHORUCHOWO:

Prezentacja nowego materiału:

  • prezentuj materiał na konkretnych przykładach, zanim sformułujesz bardziej ogólne twierdzenie;
  • na początku lekcji przedstaw uczniom jej ramowy plan;
  • sprawdzaj, czy uczniowie rozumieją język, którym przekazujesz im informacje i polecenia;
  • przedyskutuj poszczególne punkty prezentacji zaraz po ich zaprezentowaniu;
  • podkreśl najważniejsze fragmenty w prezentowanym materiale;
  • formułuj pracę domową w jasny i przejrzysty sposób.

Zmiany dotyczące czasu:

  • zaznaczaj, które elementy zleconego zadania są najważniejsze i najpilniejsze; w jakiej kolejności dziecko powinno się nimi zająć;
  • wprowadź jasne wymagania określające dokładnie czas wykonania zleconego zadania.

Koordynacja wzrokowo-ruchowa:

  • ustal realne i możliwe do przestrzegania przez dzieci wymagania dotyczące ich zachowań, porządku, wyglądu itd.;
  • zmniejsz ilość materiału lub podziel go na mniejsze części, jeżeli dzieci nie są w stanie go opanować.

Przetwarzanie wzrokowe, wizualizacja:

  • przygotowuj gotowe, czytelne materiały dotyczące prezentowanych treści;
  • sprawdź, czy uczeń rozumie przekazywane mu informacje;
  • poproś ucznia, żeby przed rozpoczęciem wykonywania zadania powtórzył otrzymane polecenie.

Rozumienie i posługiwanie się językiem:

  • parafrazuj przekazywane informacje, powtarzaj je wielokrotnie,
  • zachęcaj dzieci do pytań i komentarzy; zorientujesz się, czy rozumieją przekazywane im informacje,
  • zawsze odnoś nowo prezentowane treści do wcześniej przyswojonego przez dzieci materiału.

Zmiany organizacyjne:

  • wprowadź szczegółowy plan dnia oraz plan zajęć;
  • wprowadź jasne i zrozumiałe reguły postępowania dotyczące zachowania w różnych sytuacjach i stosuj je konsekwentnie;
  • sprawdzaj notatnik ucznia, żeby mieć pewność, że korzysta on z kalendarza, zapisuje prace domowe;
  • planuj i informuj uczniów o terminach, w jakich muszą składać wykonane prace;
  • często sprawdzaj zeszyty ucznia.

JAK POSTĘPOWAC W DOMU (WSKAZÓWKI DLA RODZICÓW)

Rodzice, Wasze nadpobudliwe dziecko potrzebuje:

  • • abyście dostrzegali jego pozytywne strony, udzielali pochwał;
  • • abyście byli za nie odpowiedzialni;
  • • abyście stworzyli mu „bezpieczna przestrzeń” (cisza, spokój);
  • • abyście mówili do niego, używając krótkich, jasnych komunikatów; polecenie może dotyczyć tylko jednej czynności, dopiero po jej wykonaniu formułujemy następne;
  • • abyście dawali mu zadania od najłatwiejszych do najtrudniejszych;
  • • abyście ściśle określili granice zachowań, wspólnie ustalili system kar i nagród oraz byli bardzo konsekwentni w ich egzekwowaniu;
  • • abyście mieli dla niego czas i cierpliwość;
  • • abyście stawiali mu realne wymagania;
  • • abyście pracowali razem z nim i kierowali jego praca;
  • • abyście nieustannie potwierdzali, jeśli robi cos dobrze;
  • • abyście pozwolili mu pracować według jego tempa, nie ponaglali go

Informacje pochodzą z materiałów szkoleniowych Wydawnictwa Operon.

 

JAK POSTĘPOWAĆ Z NADPOBUDLIWYM DZIECKIEM?

Poniżej znajduje się kilka wskazówek, które mogą okazać się cenne w postępowaniu względem naszej „ruchliwej” pociechy:

  1. Każde polecenie powtarzaj wielokrotnie, nawiązując kontakt wzrokowy. Zadanie musi być przekazane za pomocą krótkich komunikatów i dotyczyć jakiejś pojedynczej czynności. Gdy zadanie jest bardziej skomplikowane, należy rozłożyć na elementy. Np.: nie mówmy o ubieraniu się, ale ubieraniu spodni, bluzki, skarpet, itd.
  2. Gdy uda się naszemu dziecku coś wykonać do końca, chwalmy. W ten sposób wzmacniamy konsekwentne dążenie do celu. Budujemy tym samym motywację do wykonywania poleceń i kończenia zadań.
  3. W życiu rodziny potrzebna jest rutyna: regularne posiłki, stała pora wstawania, poszczególnych obowiązków i kładzenia się spać. Taki systematyczny tryb funkcjonowania domu daje poczucie bezpieczeństwa i stałości tak bardzo ważne dla naszego dziecka.
  4. Zadbaj o ćwiczenia. Bardzo korzystne u nadpobudliwych dzieci jest angażowanie się w gry, w których obowiązują reguły, np.: piłka nożna.
  5. Urządź pokój tak, aby na zewnątrz nie znajdowało się za dużo zabawek. Ustalcie wspólnie stałe miejsce dla każdego samochodu czy klocków.
  6. Dla dzieci szkolnych urządź stałe miejsce do odrabiania lekcji. Na biurku powinno być również jak najmniej rzeczy mogących rozpraszać uwagę.
  7. Gdy odrabia lekcje, zadbaj o spokój w domu. Nie włączaj telewizora czy radia.
  8. Dziecko z ADHD stale żyje w świecie wewnętrznego niepokoju i dlatego ważnym jest, aby świat wokół niego powinien być uporządkowany.

Artykuły na ten temat na stronie: http://portal.abczdrowie.pl/pytania/jak-radzic-sobie-z-dzieckiem-z-adhd

  1. Praca z dziećmi nadpobudliwymi
  2. Dzieci z ADHD – jak można im pomóc?
  3. Jak radzić sobie z dzieckiem chorym na ADHD?
  4. Leczenie ADHD
  5. ADHD u dorosłych

Informacje pochodzą:

www.szkolnictwo.pl

http://dziecko-i-zdrowie.wieszjak.pl/edukacja-i-wychowanie/252565,Czy-Twoje-dziecko-jest-uzaleznione-od-gier-komputerowych.html

http://www.adhd-eeg.pl/adhd/ADHD_R_RED.pdf

 

 


 

ZADBAJ O SWOJE BEZPIECZEŃSTWO W SIECI

Internet jest obecnie najbardziej powszechnym źródłem informacji. Twoje pokolenie nie wyobraża sobie dzisiejszego świata bez dostępu do sieci. Bądź jednak uważny i ostrożny.

! MYŚL.

! KRYTYCZNIE OCENIAJ to co czytasz, widzisz, słuchasz.

! ZASTANÓW SIĘ KILKA RAZY zanim zamieścisz w sieci informacje na swój temat. Po opublikowaniu ich w cyberprzestrzeni tracisz nad nimi kontrolę.

! NIGDY nie podawaj swoich prywatnych danych, zdjęć umożliwiających identyfikację

! UWAŻAJ NA NIEZNAJOMYCH internautów – nie masz pewności kto „siedzi po drugiej stronie”, kim w rzeczywistości jest i co naprawdę myśli.

Warto przeczytać.

Publikacja dla młodzieży przygotowana przez Fundację ETOH www.etoh.edu.pl
„Komputer i Internet. Instrukcja bezpiecznej obsługi.”

 


 

SYNDROM NIEADEKWATNYCH OSĄGNIĘĆ

Istnieje wiele czynników, które mogą spowodować pojawienie się i narastanie syndromu nieadekwatnych osiągnięć u uczniów. Najogólniej rzecz ujmując, mogą one obejmować dwie grupy zagadnień:

  1. Niewłaściwa postawa rodziców w stosunku do dziecka reprezentowana albo poprzez całkowity brak, albo nadmierne zainteresowanie osiągnięciami szkolnymi dziecka,
  2. Całkowity brak zainteresowania nauczyciela szczególnymi potrzebami oraz możliwościami ucznia.

Fakt osamotnienia dzieci w swoich własnych domach rodzinnych staje się dziś zjawiskiem niemal powszechnym. Wiąże się z jednej strony z nadmiernym zaangażowaniem rodziców w realizację priorytetów pozarodzinnych. Z drugiej strony osamotnienie może wynikać z nadmiernego zróżnicowania oczekiwań edukacyjnych reprezentowanych przez dziecko oraz rodziców – przeniesienie ambicji czy aspiracji rodziców na oczekiwania wobec rozwoju dziecka, porównywanie osiągnięć swojego potomstwa z dziećmi innych rodziców czy wreszcie próba dopasowania dziecka do zestawu kompetencji lub postaw, które, zdaniem rodziców, mogą być przydatne do życia w dzisiejszym świecie.

W efekcie dzieci nie tylko nie mają z kim porozmawiać na temat swoich problemów, ale pozostają nieustannie pod presją ocen, wymagań oraz pretensji rodziców, na które niekiedy w żaden sposób nie mogą pozytywnie zareagować.

Uczniowie z SNO nie znajdują we własnych rodzicach tak bardzo potrzebnej w ich przypadku, motywującej zachęty do wysiłku, wsparcia w przezwyciężaniu trudności związanych z uczeniem się. Sytuacja powyższa w młodszych klasach szkoły podstawowej powoduje poczucie rozżalenia oraz przekonanie o braku miłości i zrozumienia przez dorosłych. W starszych klasach bywa przyczyną buntu kierowanego przeciwko rodzicom i nauczycielom – buntu, który wzmacnia i pozwala uczniowi w wygodny dla siebie sposób wytłumaczyć, dlaczego się nie uczy.

Podobne efekty wywołuje samotność ucznia w szkole. W tym przypadku przyczynami aktywizującymi proces SNO mogą być:

  1. Brak właściwej diagnozy psychologiczno-pedagogicznej – uczniowie są postrzegani jako mało zdolni, co w efekcie powoduje obniżanie wymogów szkolnych wobec nich,
  2. Brak podmiotowego traktowania ucznia w trakcie procesu dydaktyczno-wychowawczego i przejawianie przez nauczyciela postawy dominującej bądź manipulacyjnej, co powoduje bierność i uległość, a w efekcie brak motywacji do nauki,
  3. Często brak obiektywizmu ocen, związanego z niekonsekwencją w stosowaniu przyjętych kryteriów oceniania, co sprzyja zaniżaniu samooceny uczniów,
  4. Brak odpowiednich warunków w szkole dla ujawniania i uprawiania twórczości uczniów związanej z ich szczególnymi, indywidualnymi zdolnościami,
  5. Częste występowanie w edukacji szkolnej rutyny oraz stereotypów sprzyjających zbyt szybkiemu i bezrefleksyjnemu przypisywaniu uczniom cech, których w rzeczywistości nie posiadają, a następnie dostosowywanie do tych poglądów swoich ocen oraz przekonań dotyczących konkretnych uczniów i osiąganych przez nich rezultatów,
  6. Postawa części nauczycieli, którzy preferują pamięciowe metody nauczania, nie dostrzegają przejawów kreatywności uczniów jako zachowań charakterystycznych dla uczniów zdolnych – w konsekwencji nie stymuluje się twórczości uczniów, a niekiedy ocenia się ich aktywność jako skierowaną przeciwko sobie.

 


 

ZESPÓŁ NADPOBUDLIWOŚCI PSYCHORUCHOWEJ (ADHD)

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytami uwagi (ADHD – skrót angielskiej nazwy zaburzenia, czyli Attention Deficit Hyperacivity Disorder) jest dość specyficznym zaburzeniem, które zmienia się wraz z wiekiem. Zmiany, jakie może zaobserwować otoczenie, są zarówno ilościowe, jak i jakościowe. Prawdą jest również, iż spora część dzieci,u których stwierdzono ADHD po prostu z nadpobudliwości wyrasta – po okresie dojrzewania (około 30%) lub już w czasie dorosłości. Około 2% ludzi dorosłych cierpi nadal na zespół nadpobudliwości psychoruchowej. U pozostałych natomiast większość objawów zaczyna przybierać łagodniejszy charakter (cecha ta pozwala między innymi na odróżnienie ADHD od np. choroby afektywnej-dwubiegunowej lub innych zaburzeń nastroju, których to objawy zazwyczaj zaostrzają się z wiekiem).

Zmiany jakościowe dotyczą najbardziej charakterystycznych objawów nadpobudliwości u danej grupy wiekowej.

Młodsze dzieci przejawiać będą przede wszystkim nadmierną aktywność w sferze ruchowej, podczas gdy osoby starsze (uczniowie szkół gimnazjalnych, ponadgimnazjalnych oraz dorośli) będą mieć raczej trudności z koncentracją i skupieniem swojej uwagi przez dłuższy czas na konkretnym zagadnieniu.

Może to być nastolatek odbiegający zachowaniem od grupy w pewien swoisty, charakterystyczny sposób, ale nie kojarzony z zespołem nadpobudliwości.

Może się odznaczać pewnymi mikrozaburzeniami będącymi zmodyfikowanymi problemami z okresu wieku dziecięcego. Są one jednak dość łatwe do wychwycenia, jeśli tylko się je zna.

OBJAWY, ZACHOWANIA, TRUDNOŚCI I PROBLEMY, KTÓRE TOWARZYSZYĆ MOGĄ NASTOLATKOWI Z ADHD.

stale utrzymujące się problemy z koncentracją i skupieniem uwagi, zwłaszcza na dłuższych komunikatach słownych o małym zróżnicowaniu, czyli tych przekazywanych tradycyjną drogą (w szkole są to wiadomości podawane w postaci wykładu, pogadanki),

  • niepokój ruchowy oraz natręctwa ruchowe, które w rzeczywistości zastępują nadaktywność ruchową całego ciała (od najzwyklejszych, jak stukanie palcami, machanie nogą, drapanie się, poprawianie włosów po bardziej komplikowane, jak nerwowe tiki, gesty itp.),
  • roztrzepanie, nieuważność, „chodzenie z głową w chmurach” (prowadzi to do częstego zapominania o wyznaczonych terminach spotkań lub klasówek oraz o danych innym obietnicach, przyczyniając się do powstawania konfliktów i kłótni z bliskimi oraz znajomymi),
  • sprawianie wrażenia nie dość uważnego słuchania, braku zainteresowania oraz empatii i nie poświęcania się drugiej osobie w rozmowie (również bywa to przyczyną konfliktów, zwłaszcza z bliskimi osobami),
  • nadmierna wylewność uczuć i gadatliwość, wyolbrzymiona i nienaturalna potrzeba bliskiego kontaktu z innymi ludźmi, czasem także przesadna bezpośredniość lub wręcz natarczywość w kontaktach międzyludzkich (bywa ona odbierana jako zagrażająca lub narzucająca się i może prowadzić do odsuwania się i rezygnowania z kontaktów z taką osobą),
  • wyniki szkolne nieadekwatne do poziomu intelektualnego i możliwości ucznia oraz widocznie niewspółmierne do włożonej pracy i wysiłku (nie jest to spowodowane innymi przyczynami, jak np. trudna sytuacja domowa ucznia),
  • większa podatność na różnego rodzaju załamania, nerwice młodzieńcze, depresje oraz zaburzenia zachowania, w tym także na przystępowanie do młodzieżowych gangów, grup przestępczych lub sekt (czyli do grup, które akceptują każdego, kto im się odda i podporządkuje), możliwe próby samobójcze, zachowania antyspołeczne,
  • wykształcenie w sobie postawy agresywnej, charakteryzującej się złością i gniewem w stosunku do całego świata, lub wycofanej, objawiającej się rezygnacją z uczestniczenia w świecie zewnętrznym i brakiem kontaktów z innymi ludźmi, nawet z rówieśnikami (dwa ostatnie punkty są przede wszystkim zależne od relacji dziecka z najbliższym otoczeniem, zrozumienia i miłości otrzymywanych od rodziny, sympatii i akceptacji ze strony rówieśników, wyrozumiałości i zrozumienia ze strony nauczycieli oraz wychowawców),
  • mała odporność na wszelkiego rodzaju sytuacje stresujące oraz frustracje, stosunkowo słabe radzenie sobie z trudnymi sytuacjami, poddawanie się panice, często chęć ucieczki i schowania się przed światem,
  • brak wyrozumiałości i cierpliwości w stosunku do innych ludzi oraz ich problemów lub ważnych dla nich spraw, drażliwość emocjonalna,
  • trudności z zachowaniem spokoju w niespodziewanej sytuacji wymagającej dłuższego czasu oczekiwania (np. korek uliczny, czekanie w kolejce u lekarza, w banku, na poczcie).

 

WEEKENDOWA OPIEKA NAD „NIEMOWLĘCIEM”

Od 2006 roku (z krótkimi przerwami) w naszym Gimnazjum realizowany jest program profilaktyki przedwczesnej ciąży pod nazwą – „Bądźodpowiedzialny – wychowanie do odpowiedzialności i partnerstwa w rodzinie”.

W programie wykorzystywane są symulatory w postaci lalek – wiernych kopii 3-miesięcznego dziecka, które dzięki złożonym zabiegom programistów komputerowych w znacznej mierze prezentują potrzeby małego dziecka. Opieka nad symulatorem niemowlęcia w dniach wolnych (sobota - niedziela) zapewnia także uczestnictwo w tym doświadczeniu rodziców uczniów.

Program koreluje z treściami programowymi wychowania do życia 
w rodzinie, dotyczącymi wiedzy o życiu seksualnym człowieka, o zasadach świadomego i odpowiedzialnego rodzicielstwa, wartości rodziny oraz metodach i środkach świadomej prokreacji, zawartymi w podstawie programowej kształcenia ogólnego.

Opieka nad symulatorami powierzana jest uczniom klas trzecich. Udział w programie cieszy się większym zainteresowaniem dziewcząt.


Uczeń, który deklaruje chęć opieki nad lalką, musi spełniać dwa podstawowe warunki:

-        uzyskać zgodę rodziców,

-         być uczniem odpowiedzialnym, który nie lekceważy obowiązków szkolnych.

Przed przystąpieniem uczniów do projektu, w czasie lekcji wychowawczej, pedagog szkolna prezentuje uczniom klas trzecich działanie lalki – symulatora 
i opowiada o zasadach prawidłowej opieki nad „maluchami”. Co prawda udział 
w programie cieszy się większym zainteresowaniem dziewcząt, mimo to co rok zapraszamy do współpracy męską część społeczności uczniowskiej.

Opieka nad symulatorem niemowlęcia jest zachęcająca dla uczniów

w związku z faktem, iż w poniedziałek zwolnieni są oni z kartkówek 
i odpowiedzi. Jednakże weekend spędzony z wymagającym „dzieckiem” sprawia, że młodzi opiekunowie są tak niewyspani, że nawet nie są w stanie cieszyć się perspektywą poniedziałku bez ocen J. Jednakże uzyskane doświadczenie, jak mówią, jest dla nich cenne i pouczające. Pokazuje z jakimi trudnościami musi borykać młoda mama lub tata. Większość uczennic, biorących udział w programie potwierdzało, że po trzech dniach opieki rosło 
w nich poczucie odpowiedzialności za „niemowlę” i przyzwyczajenie 
do „dziecka”. Mimo przeżytych trudów z żalem oddawały symulator niemowlęcia.

Zainteresowanie programem jest tak duże, że już pod koniec roku szkolnego tworzą się listy chętnych uczennic z klas drugich, które deklarują chęć opieki nad niemowlęciem – symulatorem w klasie trzeciej.


ZAPRASZAMY DO UDZIAŁUPuszcza oczko

 

 

 


 

Wizyta uczniów ze Szkoły Podstawowej nr 5

W poniedziałek 18.03.2013r. w naszym Gimnazjum gościli przesympatyczni uczniowie klasy 5 i 6 Szkoły Podstawowej nr 5 im. W. Broniewskiego w Ciechanowie.

Celem spotkania było zaprezentowanie uczniom symulatorów niemowląt,  wiernych kopii 3-miesięcznego dziecka, które dzięki złożonym zabiegom programistów komputerowych w znacznej mierze prezentują potrzeby małego dziecka. Wymagają tyle samo opieki, co prawdziwe niemowlaki - trzeba je karmić, przewijać, kołysać, przytulać, przebierać, a wszystko po to, by oddać realizm opieki nad dzieckiem.

Symulatory niemowląt wykorzystywane są w programie profilaktyki przedwczesnej ciąży, realizowanym w naszym Gimnazjum pod nazwą: 
„BĄDŹ ODPOWIEDZIALNY – WYCHOWANIE DO ODPOWIEDZIALNOŚCI 
I PARTNERSTWA W RODZINIE”.
Program koresponduje z treściami programowymi wychowania do życia w rodzinie, dotyczącymi wiedzy o życiu seksualnym człowieka, o zasadach świadomego i odpowiedzialnego rodzicielstwa, wartości rodziny oraz metodach i środkach świadomej prokreacji, zawartymi w podstawie programowej kształcenia ogólnego

Prezentacja spotkała się z dużym zainteresowaniem zaproszonych uczniów. Dużo emocji wzbudził płacz „maluchów”.

Po prelekcji połączonej z praktycznym pokazem pielęgnacji symulatorów, chętni uczniowie, pod kierunkiem uczennic klasy 2d naszego Gimnazjum, mogli zająć się „niemowlętami” – zmienić pieluszkę, ubrać, potrzymać na rękach (pamiętając oczywiście o podtrzymywaniu główki „dziecka”), podać butelkę, ukołysać .

Nasi Goście bardzo odpowiedzialnie podeszli do pielęgnacji „niemowląt”. Jako opiekunowie SPISALI SIĘ NA MEDAL!

Dziękujemy Dyrekcji SP nr 5 za możliwość udziału uczniów w prezentacji programu.

Szczególne podziękowania kierujemy do Pań, które sprawowały opiekę nad uczniami w drodze do naszego Gimnazjum oraz w czasie ich powrotu do szkoły.

 


Dedicated Cloud Hosting for your business with Joomla ready to go. Launch your online home with CloudAccess.net.

Ta strona wykorzystuje pliki cookie dla lepszego działania serwisu. Możesz zablokować pliki cookie w ustawieniach przeglądarki. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

I accept cookies from this site.

EU Cookie Directive Module Information